|
W 2004 r. na osiedlu Redykajny zbudowano nawierzchnie asfaltowe przy ul. Dziewanny, Ostróżki, Konwaliowej. Liczna grupa mieszkańców partycypowała w kosztach tej inwestycji. Na przełomie 2006/2007 r. władze miasta naliczyły tzw. opłatę adiacencką, której wysokość wyznaczono na 30 proc. wzrostu wartości nieruchomości. Jeśli np. rzeczoznawca ustalił, że wskutek wybudowania nawierzchni asfaltowej wartość danej nieruchomości wzrosła np. o 10 tys. mieszkaniec powinien zapłacić do kasy miasta 3,3 tys. zł.
Jeden z mieszkańców ul. Dziewanny odwołał się od decyzji prezydenta Olsztyna do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W odwołaniu domagał się odliczenia od wymierzonej opłaty nakładów poniesionych na uporządkowanie terenu przylegającego do jezdni, budowę fragmentu chodnika, niwelację terenu itp. SKO rozstrzygnęło sprawę na korzyść obywatela postanawiając "uchylić w całości decyzję będącą przedmiotem odwołania i umorzyć postępowanie przed organem pierwszej instancji".
Oznacza, to że pobieranie opłaty adiacenckiej jest w tym przypadku niedopuszczalne. SKO stwierdziło, że opłatę adiacencką można pobierać wtedy, gdy droga budowana jest od podstaw i obejmuje także chodniki. Poniżej publikujemy obszerne fragmenty uzasadnienia do decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie.
 | | Ulica Dziewanny ma asfaltową nawierzchnię, brakuje jednak chodników |
Stosownie do art. 144 ust. l i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. nr 261 poz. 2603 z 2004 r. z późn. zm.) właściciele oraz użytkownicy wieczyści uczestniczą w kosztach budowy urządzeń infrastruktury technicznej przez wnoszenie na rzecz gminy opłat adiacenckich. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta może, w drodze decyzji, ustalić opłatę adiacencką każdorazowo po stworzeniu warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo po stworzeniu warunków do korzystania z wybudowanej drogi (art. 145 ust. l ustawy). Należy też nadmienić, że opłatę adiacencką można ustalić w okresie trzech lat od dnia stworzenia warunków do korzystania z drogi (art. 145 ust. 2 ustawy).
Z protokołu odbioru robót polegających na wykonaniu nawierzchni wraz z oświetleniem ulic Dziewanny, Konwaliowej oraz Rumiankowej wynika, iż warunki do korzystania z tych dróg (nawierzchni) zostały stworzone w dniu 11 maja 2004 r.
Poza sporem w niniejszej sprawie jest przy tym to, że przedmiotem inwestycji nie były między innymi chodniki.
W wyroku z dnia 8 marca 2002 r. Naczelny Sąd Administracyjny (sygn. I SA 2032/00, LEX 826443) stwierdził, że przez "urządzenie drogi", o jakim mowa w przepisach ustawy z 1997r. o gospodarce nieruchomościami regulujących opłaty adiacenckie rozumieć należy urządzenie - budowę nowej drogi od podstaw. Pogląd jakoby przedmiotowe opłaty mogły być wymierzane nawet kilkakrotnie po wybudowaniu poszczególnych części składowych drogi jak, jezdnia, chodniki, itp. nie znajduje uzasadnienia prawnego, ponieważ opłaty adiacenckie mogą być wymierzone tylko za urządzenie drogi w całości.
Należy też wskazać, że pojecie „droga" w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Di U. nr 19 póz. 115 z 2007 r. z późn. zm.) oznacza budowlę wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącą całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym ("art. 4 pkt 2 ustawy).
Oznacza to, iż oplata adiacencka z tytułu wzrostu wartości spowodowanej wybudowaniem drogi może być ustalona jedynie wówczas, kiedy nowa droga, a nie tylko nawierzchnia jezdni, została wybudowana od podstaw. W skład drogi wchodzj między innych chodnik, co bezpośrednio wynika z treści art. 4 pkt 6 ustawy o drogach publicznych. Skoro inwestor nie wybudował chodników, jak też nie były one przedmiotem inwestycji, ustalenie tej opłaty staje się niedopuszczalne.
Decyzja jest ostateczna w administracyjnym toku instancji.
 drukuj
|
|
